Ażeby dać świadectwo prawdzie - z żalem oświadczam, że nie jestem autorką polskiej wersji "Króliczka". Przez chwilę, przyznam, pławiłam się w chwale należnej doskonałej tłumaczce. Teraz jednak przyszło mi boleć nad utratą czegoś, czego nigdy naprawdę nie miałam... Na szczęście nie przywykłam do myśli, że posiadam takowy talent – w przeciwieństwie do innych rzeczy, których byłam pewna, a które okazały się złudą. Może to recepta na szczęście? Albo przynajmniej brak nieszczęścia. Niczego nie przyjmować za pewnik, niczym się nie cieszyć – żeby nie odczuć straty...

Pisałam o „przeżywaniu do bólu”, prawdziwym. W chwili próby okazało się, że nie umiałam przeżyć tego bólu „na żywca”. Znieczuliłam się środkami antydepresyjnymi – wydało mi się to najlepszym w tamtej chwili wyjściem, ostatecznym ratunkiem. Odczułam to jako pewnego rodzaju porażkę, poddanie się, zamulenie świadomości, oszukanie samej siebie. Ale cóż - wybrałam życie, poszłam na ustępstwa. Czasem nie mam siły, czasem upadam. I wtedy też jestem prawdziwa. Proszę o pomoc i dostaję ją. Może po to są te życiowe próby, ciężkie czasy? Żeby ujawnili się prawdziwi przyjaciele?

Kiedy już staniesz się prawdziwy, nie będziesz mógł być znowu nieprawdziwy. To staje się raz na zawsze. (Margery Williams)

W 1922 roku w Stanach Zjednoczonych 41-letnia wówczas pisarka, Margery Williams, napisała książkę dla dzieci pod tytułem "The Velveteen Rabbit". Po naszemu "Pluszowy Króliczek". Według mojej wiedzy dzieło to nie zostało jeszcze wydane po polsku (chciałabym się mylić).
Bohaterem książki jest... pluszowy króliczek, oczywiście. Mały chłopiec dostał go w prezencie na Gwiazdkę. Marzeniem Pluszowego Króliczka jest stanie się prawdziwym. Prowadzi dysputy na ten temat ze starą, doświadczoną zabawką - Koniem ze Skóry.
Pluszowy Króliczek pyta:
"- Co to znaczy PRAWDZIWY?... Czy to boli?
- Czasami - odparł Koń Ze Skóry, gdyż zawsze mówił prawdę. - Kiedy jesteś prawdziwy, nie przeszkadza Ci, że to boli.
- Czy to się dzieje za jednym zamachem, tak jak nakręcanie? - dopytywał się dalej Pluszowy Króliczek. - Czy po troszeczku?
- Nie, to nie dzieje się za jednym zamachem - odpowiedział Koń Ze Skóry. - Trzeba się stać. To wymaga dużo czasu. Dlatego rzadko udaje się tym, którzy łatwo się tłuką, albo mają ostre kanty, albo na których trzeba specjalnie uważać. Na ogół, zanim staniesz się prawdziwy, będziesz miał już zgłaskaną większość sierści, oczy Ci odpadną, łapki się obluzują i w ogóle złachmaniejesz. Ale to nie ma znaczenia, bo kiedy jesteś Prawdziwy, nie możesz już być brzydki, chyba że dla tych, którzy niczego nie rozumieją."

Życie nie daje nam tego, co chcemy, lecz to, co dla nas ma. (Władysław Reymont)

Co to znaczy dla mnie - żyć prawdziwym życiem?
Przede wszystkim - nie uciekać od uczuć. Nie zasłaniać się kompulsywnymi zachowaniami - jedzeniem, zakupami, czytaniem, oglądaniem telewizji, grzebaniem w internecie. Kiedy przydarza mi się coś trudnego - przeżyć to do końca. Kiedy spotyka mnie coś wspaniałego - przeżyć to do końca. To plan maksimum, oczywiście. Chcę się starać, żeby tak było jak najczęściej.

Po drugie - słuchać siebie. Co jest prawdą o mnie? Może w tej chwili jestem smutna. Może właśnie teraz jestem leniwa. Dobrze. Nie mogę temu zaprzeczać. Dopiero akceptując swój stan, mogę zdziałać coś konstruktywnego.

Po trzecie - docenić siebie. Nie myślę już o sobie jako o niewydarzonej graficzce komputerowej. Zajmuję się kilkoma wspaniałymi zadaniami. Między innymi - pracuję nad swoją stroną www, robię ekslibrisy, działam w organizacji ekologicznej. Hej, to brzmi nieźle! Na tyle nieźle, że nawet nie napisałam o okładkach książkowych, które zawsze wymieniałam na początku. I to jest prawda - jestem osobą, która robi te wszystkie interesujące rzeczy, a nie chałturnikiem, opracowującym dla firmy X katalog dachówek, a dla firmy Y opakowanie do jajek. Prawda jest też taka, że czasem to robię, żeby zarobić na życie. I tu wracam do punktu pierwszego: kiedy Los rzuca na moją drogę ulotkę dla producenta sprężarek rotodynamicznych - chcę przeżyć ten ból do końca...